NAGTULOG-TULUGAN ANG BILYONARYO PARA HULIHIN ANG ANAK NG DRIVER NIYA — AKALA NIYA DUDUKUTAN SIYA NITO, PERO TUMULO ANG LUHA NIYA NANG MAKITA ANG GINAWA NG BATA
Si Don Ricardo ay kilala bilang isang business tycoon na walang tiwala sa kahit sino. Para sa kanya, lahat ng tao ay lumalapit lang dahil sa pera niya. Kahit ang sarili niyang pamilya ay hinihintay lang siyang mamatay para sa mana.
Isang Sabado, kinailangan niyang isama ang anak ng kanyang driver na si Mang Lito. Walang mapag-iwanan kay Kiko, 7 taong gulang, dahil may sakit ang asawa ni Lito.
“Pasensya na po, Sir Ricardo,” paumanhin ni Mang Lito. “Mabait naman po si Kiko. Hindi po siya magiging istorbo sa kotse.”
Sumimangot lang si Don Ricardo. “Basta huwag niyang dudumihan ang leather seats ng limousine ko.”
Habang nasa biyahe, tumirik ang sasakyan sa isang liblib na daan.
“Sir, sandali lang po,” sabi ni Mang Lito. “May bibilhin lang po akong coolant sa gasolinahan sa kanto. Babalik po ako agad.”
Naiwan si Don Ricardo at ang batang si Kiko sa loob ng luxury car.
Naisipan ni Don Ricardo na subukan ang bata.
“Tignan natin kung anong klaseng pinalaki ito,” isip ni Don Ricardo. “Siguradong magnanakaw ito kapag nakakita ng pagkakataon. Lahat naman ng mahihirap, pera ang habol.”
Sinadya ni Don Ricardo na ilabas ang kanyang makapal na wallet mula sa kanyang coat. Halos lumuwa na ang libo-libong pera. Inilagay niya ito sa gilid ng upuan, madaling abutin.
Pumikit si Don Ricardo. Nagpanggap siyang tulog na tulog. Humilik pa siya nang mahina para kapanipaniwala.
Ilang minuto ang lumipas. Naramdaman ni Don Ricardo na gumalaw si Kiko mula sa kabilang upuan.
“Heto na,” isip ng matanda. “Lalapit na siya. Kukunin na niya ang wallet ko. Sa oras na hawakan niya ‘to, ipapakulong ko ang tatay niya.”
Naramdaman niya ang paglapit ng bata. Pigil ang hininga ni Don Ricardo. Hinihintay niya ang kamay na dadampot sa pera.
Naramdaman niya ang maliit na kamay na lumapit sa kanyang dibdib.
Pero hindi sa wallet pumunta ang kamay.
Naramdaman ni Don Ricardo na may ipinapatong na tela sa kanyang tiyan at dibdib.
Dahan-dahan niyang iminulat nang kaunti ang kanyang mata—sapat lang para sumilip.
Nakita niya si Kiko. Hinubad ng bata ang sarili niyang lumang jacket na kupas na at puno ng tahi. Ikinumot niya ito kay Don Ricardo.
Tirik na tirik ang araw sa labas at tumatama ang sinag sa bintana kung saan nakaupo ang Don.
Pagkatapos kumutan ang “natutulog” na matanda, itinaas ni Kiko ang kanyang maliliit na kamay para takpan ang mukha ni Don Ricardo mula sa init ng araw.
Pinagmamasdan ni Kiko ang matanda. Wala siyang balak magnakaw.
At narinig ni Don Ricardo ang bulong ng bata.
“Lord,” bulong ni Kiko habang nakapikit. “Pagalingin niyo po si Lolo Boss. Mukha po siyang pagod na pagod. Lagi po siyang nakasimangot, siguro po malungkot siya. Sana po maging masaya siya gaya ni Tatay, kahit marami siyang pera.”
Tumigil ang mundo ni Don Ricardo.
Ang inakala niyang magnanakaw ay nagdarasal pala para sa kanya. Ang batang inisip niyang mukhang pera ay handang ibigay ang kaisa-isang jacket nito para hindi siya lamigin sa aircon, at handang mangalay ang kamay maprotektahan lang siya sa araw.
Naramdaman ni Don Ricardo ang mainit na likido sa pisngi niya.
Tumulo ang luha ng bilyonaryo. Hindi niya mapigilan.
Sa loob ng maraming taon, walang nagdasal para sa kanya nang ganoon ka-sinsero. Walang nag-alala kung pagod ba siya. Lahat ay humihingi. Pero ang batang ito na walang-wala… siya pa ang nagbigay.
“Lolo Boss?” gulat na tanong ni Kiko nang makitang umiiyak ang matanda. “Gising na po pala kayo. Masakit po ba ang tiyan niyo? Bakit po kayo umiiyak?”
Umupo si Don Ricardo. Pinunasan niya ang luha niya at tinignan ang bata. Nawala ang tigas ng kanyang mukha.
“Wala, Iho,” garalgal na sagot ni Don Ricardo. “May… may naalala lang ako.”
Kinuha niya ang wallet na pain sana niya.
“Kiko,” sabi ni Don Ricardo. “Gusto mo ba nito? Pwede kitang bigyan ng pambili ng laruan.”
Umiling si Kiko. “Huwag na po, Lolo. Sabi ni Tatay, masama daw tumanggap ng pera na hindi pinagpaguran. Ang gusto ko lang po, sana huwag niyo nang pagalitan si Tatay kapag nalilate siya.”
Niyakap ni Don Ricardo ang bata. Isang mahigpit na yakap na parang yakap ng isang lolo sa apo.
Nang bumalik si Mang Lito, takot na takot siya dahil nakita niyang namumula ang mata ng amo niya.
“Sir! Sorry po! Ginising ba kayo ng anak ko? Pasensya na po!”
“Lito,” seryosong sabi ni Don Ricardo. “Simula bukas, sagot ko na ang pag-aaral ni Kiko hanggang kolehiyo. At itataas ko ang sweldo mo.”
“P-Po? Bakit po, Sir?”
Ngumiti si Don Ricardo habang nakatingin kay Kiko na masayang nakatingin sa bintana.
“Dahil tinuruan ako ng anak mo ng isang bagay na hindi nabibili ng lahat ng bilyon ko… ang maging tao.”
Sa araw na iyon, hindi nawalan ng pera si Don Ricardo, pero nakuha niya ang pinakamahalagang yaman: ang pagmamahal at malasakit ng isang inosenteng puso.
